Biyernes, Nobyembre 27, 2015

Travelling Together Makes the Heart Grow Fonder

Natutuwa ako kasi ako lang mag-isa ang nagbi-view ng blog ko :) at least wala akong naiimpluwensiyahan ng mga kalokohan ko sa buhay.

Anyway, I'm starting a new blog-- a travel blog. I love to travel. Pero sa edad kong ito (almost at my quarter life), kakaunti pa lang ang napupuntahan ko. I've been so busy in my life back then, you know-- studies, board exam, work, work and work. Pero since nagsstart na akong makaipon (at nag-iipon) once in a while I plan out of town vacation. Siyempre, gusto ko naman kasama si boyfie para may taga dala ako ng gamit. LOL. joke. Hindi, para masaya :)

And so we have Anawangin vacation for 2 days and 1 night this weekends. I'm sooo excited! I love it when we travel together kahit may mga kasama kaming friends.

Sabi nila, mas tumitibay daw ang relasyon kapag nagta-travel. Well, siguro nga. Marami rin akong nadiscover na qualities niya habang kasama ko siya.

So here are some of his qualities that i realize while we travel together (with some chaperones-- este friends pala. Joke lang guyssssssssss :))

1. He's invincible
Para siyang nagsusuot ng invincible coat pag naghahanapan na kami kung saang lugar kami magkikita. LOL. At palagi talaga kaming nagtatalo sa lugar na pagkikitaan namin. Hindi niya alam kung nasaan ako, hindi ko rin alam kung nasaan siya. And we will meet halfway. At kapag nagkita na kami, kakagatin ko lang siya sa braso, okay na kami. HAHA

2. He's willing to spend money as long as we're comfortable, however, he's really a frugal man.
Galante siya basta komportable kami sa trip. Pero sa totoo lang, matipid siya. Sa madaling salita, kung gagastos siya, dapat 'yung worth it ng perang gagastusin niya. 

3. He does not like to travel
Ayaw niyang mag-travel, pero dahil sinasama ko siya, nararamdaman kong unti-unti rin niya iyong nagugustuhan. Isa pa, kahit na pilit lang ang pagsama niya, pagdating sa place na pupuntahan namin, para siyang bata na enjoy na enjoy sa mga views. I love looking at him like he's a child. haha

4. He's very patient
I remember those times that we were in Sagada going to Baguio, sumama talaga ng bongga ang tiyan ko. Siyempre, unang hahanapin-- CR! Matiyaga niya akong sinasamahan maghanap ng CR at bumili ng gamot sa napakalayong botika, imbes na sumama magtour at mamitas ng mga stawberries. One time also, we joined our family swimming in Subic, i had my "friend" that very first day, my uterus is really hurting (uterus talaga?) hahaha Wala siyang magawa kundi samahan ako. HAHA I feel very loved that time. hashtag heart heart #<3 div="">

5. He's excited and adventurous
Ang mokong, kunyari pang ayaw magtavel-travel, pero kapag nandoon na sa lugar na pupuntahan, aba, mauuna na sa ilog para magswimming (puerto galera timesss), hindi man lang inisip na hindi ako marunong lumangoy. Anyway, nagtampo ako sa kaniya that time. LOL. He also likes to jump off the water and swimmm (cliff jumping at Hundred islands). He likes to walk around the beach before swimming. He likes to climb mountains and explore caves (Sagada).

6. He like heights
He likes heights because i hate it. Haha Takot ako sa heights. In short, he love what i hate. Nang-aasar lang, gano'n. Gusto niyang sumakay ng Extreme (rides in Enchanted Kingdom), but nah, NO. Gusto niyang mag-Anchor's Away, todo tanggi ako. Ayaw ko na. Hahaha I also remember when we were in Tagaytay, takot akong sumakay sa zip line, panay pilit ng mokong. Siyempre, hindi ako nagpapilit. takot ako, e. Instead, we went to this huge ferris wheel, and I was like "Sure! Safe naman sa loob". Pero nakakalula pa rin pala. But then, I was amazed at the view, so i forgot my fear of heights kahit na kapit na kapit pa rin ako sa pole. Ang nakaka-touch lang, nagkunwari pa ang mokong na takot din sa heights maka-yakap lang. LOL. Or, para siguro damayan ako.

7. He respects my decisions
Like i told you, there were many times-- many many times-- that i turn down his requests ('Yong mga magsakay-sakay sa kung anu-anong may kinalaman sa heights). But the thing that really gets me into him is how he respects my decisions when it comes to out itinerary and money. Kung saan ko gustong kumain, go. Kung saan ko gusto magpunta, go rin. Siyempre, pinagbibigyan ko rin naman siya sa mga desisyon niya once na magsabi siya. But since I'm the type of girl that likes to make decisions, (trust me, marami akong plano HAHA) i really appreciate the fact that he respects it. I'm so glad that he was as kind as that. hashtag heart heart #<3 div="" ulit.="">

So... Ilan lang iyan sa mga bagay na na-discover ko about him. Marami pang iba. I'll post our Anawangin adventure some other time.


Thanks for reading :'>

Love,

Amohr

Lunes, Nobyembre 23, 2015

It Started With an End...

Six months and a half month ago... It started with an "end". Sinamahan niya ako na magdala ng mga gamit ko sa bahay namin dahil mag-reresign na ako. "End" -- dahil nalalabi na lang ang araw na magkakasama kami. Pero ang nangyari, pinigilan niya ako. So our love story started...

Hindi ko masasabing we're the best of friends, but we're close. Close to the point na 9 months ko siyang kasama, umaga hanggang gabi, pito o anim na araw sa isang linggo (24/7), dahil nakatira kami sa iisang staff house. Yeah, technically, we started as two persons living together-- with co-workers, ofcourse. We're housemates sa bahay, you know. 

He was just simple, no complications. Hindi siya madalas maglakwatsa, madalas ay nasa staffhouse lang tuwing sundays habang kami ay umuuwi sa kaniya-kaniyang mga tahanan. Pero minsan, hindi na din ako umuuwi ng sundays dahil iyon lang ang wash day namin, "free time" para makabonding ang isa't-isa.

Kilalang-kilala ko na ang taong 'to na kahit pag-utot niya ay alam ko. Lahat. Kaya thankful din na nakilala ko siya sa paraang ganito, hindi tulad ng mga ibang magkasintahan na mga mababangong ugali muna ang ipinapakita sa isa't-isa.

Noong naging kami, mas sumaya ang mga araw ko. I never thought i could be happy with a man. Ganoon pala magmahal. Literal na may mga glitters kapag magkasama kayo... (Korni)

Time passed by, and everyday, i'm loving him more. He was like my favorite song, playing on and on in my mind. He always encircle my thoughts, kung kumusta na ang araw niya, kung nakauwi na kaya siya, nakakain na kaya siya... Yeah, it was kind of terrifying feeling of depending on someone, as much as it sounds like a paranoid person. xD But its okay, noong tinanggap ko siya, binigay ko sa kaniya ng buo ang puso ko. Kaya wala ng bawian. HAHA

Nararamdaman ko naman that he was feeling the same too because of his efforts. Bagamat madalas akong magtampo because he was not too clingy, or showy to his feelings, but the way he looked at me when he suddenly wants to look at me, it was very overwhelming. Bakit ko nga pala sinasabi na hindi siya showy? Dahil ayaw niyang nakikipagholding hands in public. LOL Basta ayaw niya ng mga intimate moment (PDA) sa public-- Which i understands. Pero kapag mainit ang ulo ko (alam niyo na kung bakit--Hormones HAHA), nagtatampo ako dahil baka kako kesyo kinahihiya ako or may ibang gf na pinagtataguan or something. But everytime na inaaway ko siya dahil doon, hahawakan na niya ang kamay ko, tatawa lang at maglalambing. Hayyy. How can I resist.....

Anyway, nasa kaniya lahat ng tiwala ko pagdating sa bagay na 'yon. He was the kind of person that i could trust. Maybe because I know how God-fearing he was.

He also introduced me to his religion and i am looking forward to be one of them. Lagi kong sinasabi na hindi dahil sa kaniya (mostly) kung bakit ako umanib sa kanila, but i really believe to what they are believing in. It was more on the enlightenment. And that was the reason why I was very thankful that God gave me him. Dahil lalo akong naging malapit sa Diyos. Lagi ko ring ipinagdarasal na patnubayan Niya ang relasyon namin.

I am happy to be with Him I couldn't ask for more. Clingy man akong girlfriend, ayos lang. Lagi kong sinasabi sa ibang mga magmamahal na maaring huwag ibigay ang buong pagmamahal mo kay "mr. right", pero that's your choice. And I chose to give all the love I could give to him so that there are no regrets later.

Sabi ko nga, "I'm gonna love you like I'm gonna lose you,"

Kanta lang.

LOL


Missing You T.T

Lagi ko naman siyang na-mimiss noon pa.

But this time, i am terribly missing him. Missing him like crazy. Like literally crazy. Kiddin'. LOL
No, to the point that when i think of him, a tear would fell down my cheeks.

We talk over phone during bedtime everyday, and once a week, we used to see each other. Pero lagi na lang na pakiramdam ko, hindi 'yon sapat. At the end of the day, of every conversation, of every last eye to eye goodbyes, i would miss him-- so much-- that i wanted to cry in sadness.

Siguro, dahil dati ay kasa-kasama ko siya sa maghapon, 24/7, seven times a week. No'ng magkatrabaho kami, sabay kami sa lahat ng bagay. Pumasok sa trabaho, kumain ng lunch, dinner, merienda, umuwi sa trabaho, magtoothbrush sa gabi, sabay na humihiga sa kaniya-kaniyang kama kapag natapos na ang araw. Hayyy. Lahat talaga ng bagay, nagbabago. Change is inevitable.

Ako naman ang lumayo, e. Pero dahil tapos na rin naman ang project namin, talagang paghihiwalayin din kami ng project. Anyway, wala naman akong regrets sa step na ginawa ko in terms of career side.

Waaa! how could I get over with him? I mean, 'yong pagka-miss ko pala. Is this really normal? LOL

I just miss him T.T

Makikinig na lang ako ng kantang "Missing you" by Bea Alonzo. LOL