Lagi ko naman siyang na-mimiss noon pa.
But this time, i am terribly missing him. Missing him like crazy. Like literally crazy. Kiddin'. LOL
No, to the point that when i think of him, a tear would fell down my cheeks.
We talk over phone during bedtime everyday, and once a week, we used to see each other. Pero lagi na lang na pakiramdam ko, hindi 'yon sapat. At the end of the day, of every conversation, of every last eye to eye goodbyes, i would miss him-- so much-- that i wanted to cry in sadness.
Siguro, dahil dati ay kasa-kasama ko siya sa maghapon, 24/7, seven times a week. No'ng magkatrabaho kami, sabay kami sa lahat ng bagay. Pumasok sa trabaho, kumain ng lunch, dinner, merienda, umuwi sa trabaho, magtoothbrush sa gabi, sabay na humihiga sa kaniya-kaniyang kama kapag natapos na ang araw. Hayyy. Lahat talaga ng bagay, nagbabago. Change is inevitable.
Ako naman ang lumayo, e. Pero dahil tapos na rin naman ang project namin, talagang paghihiwalayin din kami ng project. Anyway, wala naman akong regrets sa step na ginawa ko in terms of career side.
Waaa! how could I get over with him? I mean, 'yong pagka-miss ko pala. Is this really normal? LOL
I just miss him T.T
Makikinig na lang ako ng kantang "Missing you" by Bea Alonzo. LOL
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento