I always believed that I have a better future. My failures and success always remind me of that. Oo, ambisyosa ako pero sino bang hindi? I want to excel in my career. I worked hard for it and I believe I deserve a job that I think i would enjoy and give me many learnings, not just in technical knowledge but also as a person.
Ang sabi nga, "Choose the job you love and you will never have to work in your entire life". I saw how my brother lost his interest in his field because he didn't like his job (sana nga matagpuan na niya kung ano talaga ang gusto niyang trabaho as an Electronics Engineer). Ang mga experiences ng ibang tao at experiences ko ang kadalasang nakapagbibigay ng aral sa akin sa buhay. Para sa akin, marami kang matututunan sa mga pagkakamali mo-- at ng ibang tao. That is the reason why I want a job na makakapagpasaya sa akin. I always follow my gut feeling and proceed to what i really want. Kagaya na lang ng nangyayari sa akin ngayon.
There was this company that I applied last week. One day lang, hired na ako. Hindi ko alam ang dapat na maramdaman, matutuwa ba ako na sa wakas ay may trabaho na ako? Pero ang bilis kasi. Haha. May mga kompaniya pa akong in-apply-an at kasalukuyang naghihintay ng feedback. Inisip ko, kapag tinanggap ko ito, paano na ang mga dream company ko? My strategy is this: Inuna kong apply-an ang mga dream company ko. Mayroong nagsabi sa akin na never lose hope sa pag-aapply. Yes, i never lost my hope. Kaya nga ngayon, naghihintay pa rin ako, e! hehe. So ayun, kaya nga no'ng tinawagan ako ng Hyder Consulting Middle East para mag-exam, sa sobrang excitement ko ay naka-OO ako. Oo, alam kong exam pa lang iyon at may chance na hindi ako tanggapin at sa huli ay makakarinig ako ng walang kamatayang "We'll call you" pero sinong hindi mae-excite kapag pinagbuksan ka ng pinto para matupad `yong pangarap mo? Hyder's been my dream company. Actually, I want to enter construction industry because it's an in-demand job but I also want to try structural engineering-- to design buildings, bridges and many infastractures, urban planning, etc. But God, please help me to win this company. I am a versatile person, to the point that i don't know what really matters to me if its construction or structural, or hydraulics and water resources planning (because i also excel in Hydraulics and Geotechnical Engineering. Hehe.) Hindi ako gaano katalino sa Structural pero naniniwala akong kaya ko siya. Kakayanin. Kasi kapag gusto, gusto, kapag ayaw, maraming dahilan. HAHA.
Ang Hyder ang dahilan kung bakit ko tatalikuran ang paniguradong trabaho para sa akin. Maybe because i wasn't thrilled to the position (office engineer pero sa site project naka-base). Lumaki ako na puro pagsubok at laging may aabuting goal-- and that is to surpass myself. In the first place, kaya nga ako kumuha ng Civil Engineering ay dahil gusto kong malaman kung hanggang saan nga ba ang kakayahan ko at para may mapatunayan sa sarili ko. At hanggang ngayon, sa paghahanap ng trabaho, yun pa din ang hinahanap ko. Siguro, pangalawa na lang `yong salary at iyong company. Choosy na kung choosy, pero sino bang ayaw sa mas established na na kompanya? Hangga't may chance pa, go lang ng go. Dahil kapag nawala na ang chance na `yan, baka pagsisihan ko lang sa huli. I may think in the future that "What if i did that...?". But i know i could be making a decision na makakadisappoint lang sa akin. Pero hayaan na, ang sabi nga, ay wala namang maling desisyon kung paninindigan mo `yon. Kaya paninindigan ko na ito.
I will take the risk of getting my dream job than to play safe and not be happy.
This is Engr. Rhoma Reyes, signing off. :)
PS: Napapansin kong dumarami ang views ng blog ko. Bakit kaya? Nasanay ako na lima o sampung views lang ang inaabot ng blog ko, hindi ko naman kasi goal ang maging sikat sa larangan ng blogging. Kung sino ka mang nagbabasa ka, kung nandito ka para insultuhin ako o kastiguhin ang mga paniniwala ko sa buhay, well, I'm sorry to say, nagaaksaya lang po kayo ng oras. I wouldn't let the behaviors of others disturb my inner peace. Itago niyo na lang sa sarili niyo ang rants niyo at magsulat kayo ng sarili niyong blog. Okay? HAHA
Sabado, Hunyo 29, 2013
Linggo, Hunyo 23, 2013
YOU KNOW WHAT? Sa mga nagre-review ng mga novels, i suggest sana tignan niyo muna ang tamang paraan ng pagrereview. Alam niyo `yon? HAHA basa-basa din at pag-aralan ang tamang pagre-review kasi kayo lang ang nagmumukhang walang alam dahil hindi naman "review" iyong mga "reviews" na pino-post niyo. Hindi maiiwasan na ma-hurt ang mga writers sa mga "reviews" niyo, sinasabi ko sa inyo. Kahit kasi opinyon niyo lang `yan, nakaka-apekto iyon sa sistema ng writer, more than you ever know. I'm not saying na tigilan niyo ang pagre-review ng mga novels na binabasa niyo, but learn how to write a "decent and non-offending review". At sana po, `yong tamang pagre-review. Hindi `yong review puchu-puchu, may masabi lang. Kung may mga nobelang "MAY-MA" mayroon din namang mga "reviews" na "MAY-MA" din. Kung pwede nga lang na i-review ang mga "review" niyo, pero hindi na ako mag-aabala pa.
Nakakatawa lang na ultimo iyong hindi na dapat pansinin na detalye ay talagang in-elaborate pa. Nakakabilib ang effort niyo. But then, its your opinion. And this is my freakin opinion. So back off, dude.
Ire-review niyo ang nobela ko? Go ahead. I'm waiting for it, but I'm not buying it. Sige na nga, kayo na ang magaling sa literature, magagaling mag-ingles at kayo na rin ang the best sa pagsusulat ng nobela. Pwede isulat ang reviews niyo in pure tagalog tutal Tagalog naman ang nire-review niyo. Ika nga, mahalin ang sariling wika. Hindi ba, pareng Jose Rizal? HAHA.
Nakakatawa lang na ultimo iyong hindi na dapat pansinin na detalye ay talagang in-elaborate pa. Nakakabilib ang effort niyo. But then, its your opinion. And this is my freakin opinion. So back off, dude.
Ire-review niyo ang nobela ko? Go ahead. I'm waiting for it, but I'm not buying it. Sige na nga, kayo na ang magaling sa literature, magagaling mag-ingles at kayo na rin ang the best sa pagsusulat ng nobela. Pwede isulat ang reviews niyo in pure tagalog tutal Tagalog naman ang nire-review niyo. Ika nga, mahalin ang sariling wika. Hindi ba, pareng Jose Rizal? HAHA.
Linggo, Hunyo 16, 2013
Never Say Die!
In my facebook status, i said that i'm feeling determined. And yes, i do. I will not lose hope! Makakakuha din tayo ng magandang trabaho sa magandang kompaniya. When i say "magandang trabaho", it means good working environment and many learnings. I'm really excited to work, kung alam niyo lang. Excited to learn new thing, to meet new people, to experience new experiences. Ano raw? basta, i feel like I'm so positive this day. I realized God will never disappoint me if i will wait. And I promise, papa God, i will wait. :)
Many thanks sa mga taong nagpa-lift ng spirits ko. Salamat at ch-in-at ako ni Kuya Engr. Jason, nalaman ko kung ano-ano pang magandang kompaniya ang pwede kong apply-an. At ng sabihin ko iyon kay Engr. Brian, in-encourage niya akong mag-apply doon. Na-excite ako. Thanks din sa mga words of wisdom ng the best ever ninang ko na si Susan Reyes, pati siyempre si Father dear na hindi ko makakalimutan ang mga pangaral sa akin sa larangan ng pag-aapply. hehehe!
Minsan, kung alin pa ang mga taong hindi mo inaakalang tutulong sa `yo, iyon ang mga taong makakatulong sa `yo. May mga tao kasi na magugulat ka na lang na wala ka ng balita sa kanila dahil may sarili na silang buhay. Iyong mga tao na inaakala mong magiging parte ng buhay mo, pero hindi mo maramdaman ang presensiya niya sa mga panahong ito. Pakiramdam ko nga, kapag may isang taong hindi na nagpaparamdam sa `yo, its either may maganda ng nangyayari sa buhay niya or busy na siya sa buhay niya. I just don't expect this person to be this... self centered. I mean, hey, hindi ko naman gusto na tulungan niya ako, (because I'm a type of person na hangga't kaya pa ay hindi dumedepende sa iba) pero sana nararamdaman ko ang eagerness or kagustuhan niya na kahit papaano...hay, never mind. Mukha namang may maganda ng future ang nagaabang sa kaniya. :) I guess I just have to be happy for... (him/her). Anyway, people change. That is the most permanent things in this world. CHANGE. But me? I won't change. Kung paano niyo ako nakilala ay ganoon pa rin ako. Nandito pa rin naman ako kapag kailangan ako ng mga tao.
The Voice Phil! Astig naman ng palabas na `to. Makasali nga. Echossss :)
HAPPY FATHER's DAY :D I love you Papa God and PAPA :D
Sabado, Hunyo 15, 2013
Feeling Twenty-two
So what's up? I'm feeling twenty-two. :)
You know why? Because it's my birthday on June 18! And I'm turning twenty-two. Three days na lang. Haha. It's not that special, you know. I treat my birthday as an ordinary day. But maybe its special when important people in my life would greet me. I'm not expecting any gifts. It's just... that's me-- i do not want any tangible things to be happy. Batiin niyo lang ako at ipaalala na birthday ko, masaya na ako.
So, twenty two. Twenty-two years na akong single. So, ngayong twenty-two na ako, sana may mag-apply. chossss! LOL. I'm an open book. During my very first interview (I won't name the company), the HR supervisor asked me why I haven't been in a relationship when i was in college. I answered: "Ma'am, because I promised to my father and mother that I won't mix any romantic relationship with my studies." My father went abroad just for us (my brother and I) to continue our studies. School is school. Naroon tayo para mag-aral. I'm the type of person that is true to my word. Ofcourse, hindi natin maiiwasang ma-attract tayo sa opposite sex natin, but it is more important not to break my parent's heart. Gaya nga ng nauna kong nasabi sa blog ko, hindi ako isang multitasker. HAHA. I'm not sure if i could balance my studies and relationship. Alam niyo ang ginawa ko? Kapag alam kong mahuhulog ang loob ko sa isang tao ay agad kong pinipigilan ang sarili ko. Lahat ng romantic bones ko ay nilagay ko sa sinusulat kong nobela.
I'm wondering what my life would be after my 22nd birthday. Actually, i'm open to all the opportunities that will come to me, be it career or lovelife. Tinanong ako ng HR supervisor (ulit) na kung may magparamdam daw ba ay ready na ako for a relationship. I went for the safest answer-- between yes or no. Iyong "OR" siguro. haha! I said, "Things happen, happens. Time will only tell." Pang-showbiz lang ang peg? toinks. Anyway, i really wish I could get a job that i would love. I don't care about the salary, basta sapat lang sana. hindi naman iyong talo pa ako sa pagod, pamasahe at sana naman sapat para mabuhay ako. Itinuturing ko ang sarili ko na masuwerte sa ibang anggulo dahil wala na akong mga kapatid na bubuhayin at pagaaralin pa. I'm the youngest in the family. I consider myself as an independent person but still dependent on my family emotionally. There were just many things that happened in my life that i couldn't forget. Sa ngayon, ginagamit ko ang mga iyon para mag-move on ako sa buhay, para may marating ako sa buhay.
For me, getting a professional license doesn't mean the end of my success. I believe it was only one of the threads of a stair to reach my ultimate dream on the landing site. During the time that my mother was still alive (God bless her), i used to tell her that my dream is to have a very spacious and beautiful house-- a villa. And knowing that she was just watching us from above, i won't stop reaching that dream. Ako mismo ang magde-design ng pangarap naming bahay. I will not disappoint her.
I was very emotional these past few days since my father left us for a job in the US. I told him it's okay. Alam kong kailangan din niyang maging masaya at i-divert ang isip niya sa ibang bagay. Babalik din naman siya, but i'm sure i'm going to miss him. My father was like my best guy bestfriend. Siya ang kasama ko mamili ng mga damit, mag-grocery, mamasyal. And I'm very glad that he was there in my graduation and oathtaking ceremony. My father is very supportive, just what i needed the most. He may not be the perfect father in the world, but I'm so lucky to have a father like him. I'm so proud of him. Para sa number one at the best father, Happy father's day, Roman Reyes. You did it! I love my father very much kahit pasaway ako madalas. Nakakatawa lang din na kahit sa board exam ko, gustong-gusto talaga niya akong ihatid pa at samahan. Moral support daw. Ah, what am i without you, father? I love you! My father was really my first love. Siya talaga ang unang lalaking nakapagpapatawa at nakapagpapaiyak sa `kin. :)
Ah, i really hope i could get a job. Alam kong ibibigay naman iyon ni Papa God sa tamang panahon.
Mahaba na. Wala talaga akong magawa, pasensiya na.
Babush!
You know why? Because it's my birthday on June 18! And I'm turning twenty-two. Three days na lang. Haha. It's not that special, you know. I treat my birthday as an ordinary day. But maybe its special when important people in my life would greet me. I'm not expecting any gifts. It's just... that's me-- i do not want any tangible things to be happy. Batiin niyo lang ako at ipaalala na birthday ko, masaya na ako.
So, twenty two. Twenty-two years na akong single. So, ngayong twenty-two na ako, sana may mag-apply. chossss! LOL. I'm an open book. During my very first interview (I won't name the company), the HR supervisor asked me why I haven't been in a relationship when i was in college. I answered: "Ma'am, because I promised to my father and mother that I won't mix any romantic relationship with my studies." My father went abroad just for us (my brother and I) to continue our studies. School is school. Naroon tayo para mag-aral. I'm the type of person that is true to my word. Ofcourse, hindi natin maiiwasang ma-attract tayo sa opposite sex natin, but it is more important not to break my parent's heart. Gaya nga ng nauna kong nasabi sa blog ko, hindi ako isang multitasker. HAHA. I'm not sure if i could balance my studies and relationship. Alam niyo ang ginawa ko? Kapag alam kong mahuhulog ang loob ko sa isang tao ay agad kong pinipigilan ang sarili ko. Lahat ng romantic bones ko ay nilagay ko sa sinusulat kong nobela.
I'm wondering what my life would be after my 22nd birthday. Actually, i'm open to all the opportunities that will come to me, be it career or lovelife. Tinanong ako ng HR supervisor (ulit) na kung may magparamdam daw ba ay ready na ako for a relationship. I went for the safest answer-- between yes or no. Iyong "OR" siguro. haha! I said, "Things happen, happens. Time will only tell." Pang-showbiz lang ang peg? toinks. Anyway, i really wish I could get a job that i would love. I don't care about the salary, basta sapat lang sana. hindi naman iyong talo pa ako sa pagod, pamasahe at sana naman sapat para mabuhay ako. Itinuturing ko ang sarili ko na masuwerte sa ibang anggulo dahil wala na akong mga kapatid na bubuhayin at pagaaralin pa. I'm the youngest in the family. I consider myself as an independent person but still dependent on my family emotionally. There were just many things that happened in my life that i couldn't forget. Sa ngayon, ginagamit ko ang mga iyon para mag-move on ako sa buhay, para may marating ako sa buhay.
For me, getting a professional license doesn't mean the end of my success. I believe it was only one of the threads of a stair to reach my ultimate dream on the landing site. During the time that my mother was still alive (God bless her), i used to tell her that my dream is to have a very spacious and beautiful house-- a villa. And knowing that she was just watching us from above, i won't stop reaching that dream. Ako mismo ang magde-design ng pangarap naming bahay. I will not disappoint her.
I was very emotional these past few days since my father left us for a job in the US. I told him it's okay. Alam kong kailangan din niyang maging masaya at i-divert ang isip niya sa ibang bagay. Babalik din naman siya, but i'm sure i'm going to miss him. My father was like my best guy bestfriend. Siya ang kasama ko mamili ng mga damit, mag-grocery, mamasyal. And I'm very glad that he was there in my graduation and oathtaking ceremony. My father is very supportive, just what i needed the most. He may not be the perfect father in the world, but I'm so lucky to have a father like him. I'm so proud of him. Para sa number one at the best father, Happy father's day, Roman Reyes. You did it! I love my father very much kahit pasaway ako madalas. Nakakatawa lang din na kahit sa board exam ko, gustong-gusto talaga niya akong ihatid pa at samahan. Moral support daw. Ah, what am i without you, father? I love you! My father was really my first love. Siya talaga ang unang lalaking nakapagpapatawa at nakapagpapaiyak sa `kin. :)
Ah, i really hope i could get a job. Alam kong ibibigay naman iyon ni Papa God sa tamang panahon.
Mahaba na. Wala talaga akong magawa, pasensiya na.
Babush!
Huwebes, Hunyo 13, 2013
Thoughts. Thoughts.
Paumanhin mga katoto, ngayon lang ulit ako nakapagpost dito.
Kaya hello! Hmmm. The truth is, i feel like im no longer a writer. Yes, I'm not a writer anymore. Hindi na kasi ako nagsusulat. I just can't write. Bigla akong nawalan ng drive magsulat. Actually, ginawa ko na ang lahat para bumalik ang drive ko sa pagsusulat. Nanood ng movies, nagbasa ng ibang novels... Tumingin sa mga gwapo? Haha! Pero walang effect. Sheeesh. Maybe i'm done with writing.
Hindi ako malungkot naiiwan ang industriyang ito because i gained many friends from writing. Oh well, lahat naman ay may hangganan pero hindi ko tatalikuran ang mga memories ko together with my co-writers and readers. Sana kahit hindi na ako nagsusulat, maalala pa rin nila ako at ituring na kaibigan.
Iyon lang ay may isa akong problema. May pending manuscript pa ako na kailangang isulat under Camp Speed series. Ang totoo, gusto ko na siyang sukuan. Ayokong maging pabigat sa Team CS. Hangga't kasi hindi ko natatapos at hindi pa ito naaapprove, hindi lalabas ang batch 2. I'm so sorry, guys. I just can't make it. I don't want to be a burden sa inyo. I know how much you love this series and i just can't take na ako pa ang magpapa-delay dito just because i can't write. Alam ko kung gaano ka-overwhelming ang feeling ng nagkakaroon ng release na book. Tapos pipigilan ko pa ang kaligayahan niyong iyon? I will never forget my friends that i gained from writing industry-- Karen, Abby, Nikka and Princess. Real name nila ang binanggit ko kasi sa totoong katauhan nila ko sila naging kaibigan, hindi sa kanilang pen name. Hindi ko sila naging kaibigan kasi sikat at magagaling silang writers, they are my friend because i accepted them as who they really are-- flaws and all-- and they accepted me as the real me. I love you friends. Sana kahit hindi na ako kabilang sa mundo niyo ng pagsusulat, isama niyo pa din ako sa mga "gimmick" niyo. Hindi ako sasama bilang si Skye Reyes, kundi si Rhoma na handang makinig sa lahat ng mga chika niyo (kahit sabay-sabay pa kayong magsalita) haha. Multi-tasking ang peg? LOL! I'm so sorry if i have to leave this hit series. Alam kong mas gaganda ang series na ito kahit wala ako. Kaya niyo 'yan! Ajaaaaa! I'm always here to cheer you up! Susuportahan ko kayo lagi.
Maybe i was just overwhelmed to the fact that i passed my licensure exam thats why i cannot write. Hindi kasi ako isang multi-tasker. Parang hindi ako mapakali sa buhay ko, na lagi kong naiisip na kailangang gamitin at ma-apply ko ang lisensya kong iyon, or else baka sa engineering naman mawala ang interes ko. Ang totoo, nabo-bother din ako dahil wala pa akong trabaho. I feel very useless, lalo na at hindi rin ako makapagsulat. Although nakakapagpahinga ako, torture din pala ang walang ginagawa sa bahay. Ang wish ko lang naman ay makapag-hanap ako ng trabahong makakapagpasaya sa akin. Oh, forget about the lovelife. Darating din iyan. Hindi iyan ang nangunguna sa list ko. XD Anyway, s-um-egway lang, ang gusto kong trabaho ay iyong may matututunan ako. Kahit sakto lang ang sahod, papatusin ko na, basta marami akong matututunan. You see, im not really into how much is my salary, but how i will gain my experience to be a better Civil Engineer and how i will surpass myself. Basta nakakaipon lang ng kaunti, ayos na. Alam kong darating ang araw na sa experience at nalalaman ko, tataas din iyan. Hehehehe! Oh, ang haba na. Next time na lang ulit.
God is good, ALWAYS.
Kaya hello! Hmmm. The truth is, i feel like im no longer a writer. Yes, I'm not a writer anymore. Hindi na kasi ako nagsusulat. I just can't write. Bigla akong nawalan ng drive magsulat. Actually, ginawa ko na ang lahat para bumalik ang drive ko sa pagsusulat. Nanood ng movies, nagbasa ng ibang novels... Tumingin sa mga gwapo? Haha! Pero walang effect. Sheeesh. Maybe i'm done with writing.
Hindi ako malungkot naiiwan ang industriyang ito because i gained many friends from writing. Oh well, lahat naman ay may hangganan pero hindi ko tatalikuran ang mga memories ko together with my co-writers and readers. Sana kahit hindi na ako nagsusulat, maalala pa rin nila ako at ituring na kaibigan.
Iyon lang ay may isa akong problema. May pending manuscript pa ako na kailangang isulat under Camp Speed series. Ang totoo, gusto ko na siyang sukuan. Ayokong maging pabigat sa Team CS. Hangga't kasi hindi ko natatapos at hindi pa ito naaapprove, hindi lalabas ang batch 2. I'm so sorry, guys. I just can't make it. I don't want to be a burden sa inyo. I know how much you love this series and i just can't take na ako pa ang magpapa-delay dito just because i can't write. Alam ko kung gaano ka-overwhelming ang feeling ng nagkakaroon ng release na book. Tapos pipigilan ko pa ang kaligayahan niyong iyon? I will never forget my friends that i gained from writing industry-- Karen, Abby, Nikka and Princess. Real name nila ang binanggit ko kasi sa totoong katauhan nila ko sila naging kaibigan, hindi sa kanilang pen name. Hindi ko sila naging kaibigan kasi sikat at magagaling silang writers, they are my friend because i accepted them as who they really are-- flaws and all-- and they accepted me as the real me. I love you friends. Sana kahit hindi na ako kabilang sa mundo niyo ng pagsusulat, isama niyo pa din ako sa mga "gimmick" niyo. Hindi ako sasama bilang si Skye Reyes, kundi si Rhoma na handang makinig sa lahat ng mga chika niyo (kahit sabay-sabay pa kayong magsalita) haha. Multi-tasking ang peg? LOL! I'm so sorry if i have to leave this hit series. Alam kong mas gaganda ang series na ito kahit wala ako. Kaya niyo 'yan! Ajaaaaa! I'm always here to cheer you up! Susuportahan ko kayo lagi.
Maybe i was just overwhelmed to the fact that i passed my licensure exam thats why i cannot write. Hindi kasi ako isang multi-tasker. Parang hindi ako mapakali sa buhay ko, na lagi kong naiisip na kailangang gamitin at ma-apply ko ang lisensya kong iyon, or else baka sa engineering naman mawala ang interes ko. Ang totoo, nabo-bother din ako dahil wala pa akong trabaho. I feel very useless, lalo na at hindi rin ako makapagsulat. Although nakakapagpahinga ako, torture din pala ang walang ginagawa sa bahay. Ang wish ko lang naman ay makapag-hanap ako ng trabahong makakapagpasaya sa akin. Oh, forget about the lovelife. Darating din iyan. Hindi iyan ang nangunguna sa list ko. XD Anyway, s-um-egway lang, ang gusto kong trabaho ay iyong may matututunan ako. Kahit sakto lang ang sahod, papatusin ko na, basta marami akong matututunan. You see, im not really into how much is my salary, but how i will gain my experience to be a better Civil Engineer and how i will surpass myself. Basta nakakaipon lang ng kaunti, ayos na. Alam kong darating ang araw na sa experience at nalalaman ko, tataas din iyan. Hehehehe! Oh, ang haba na. Next time na lang ulit.
God is good, ALWAYS.
Mag-subscribe sa:
Mga Komento (Atom)