What now?

I... I don't know why I'm like this. No'ng magpaulan si papa God ng common sense, wala yata akong nasalo no'n. Pati kaunting pag-unawa sa mga simpleng instructions. Bakit nga ba ako ganito? Masyado akong mali-mali sa lahat ng bagay.  Sa lahat. If I can undo all of the things that I did the previous hours, weeks, months, years... i will start all over again. I'm starting to realize that this isn't the life i used to think. Napaka-hirap pala nitong propesyong napili ko. Lagi kong pinalalakas ang sarili ko na kaya ko ito. Pero most of the time, hindi ko na kaya maski ang kampihan ang sarili ko na okay lang 'yan...

What now? Maybe, the reason why i feel down like this today is that... i realize that i'm not enough for this profession. I mean, hindi yata kaya ng level ng utak ko ang umunawa pa ng maraming bagay. Kumbaga sa isang USB or external drive sa computer, not enough memory na. *sigh*

Simple lang naman din kasi ang mga instructions sa akin na may kinalaman sa propesyon ko kung tutuusin. Iyon lang, masyado ko iyong pinalalalim hanggang sa lumayo na ako sa katotohanan. Sabi ko nga, wala akong common sense. ang hirap pala ng walang ganun. hahahahaha

Minsan, sa sobrang makakalimutin ko, naiisip kong may stage two Alzheimer's disease na ako. Mayroon nga ba? Para kasing hindi na normal. hahaha!

Nakaraos naman ako sa limang taong pagaaral, nakapasa sa board exam at at natanggap sa malaking construction company. Ang tanong ko lang sa sarili ko, ano'ng nangyari? Bakit pakiramdam ko, grade one ako sa trabahong pinasukan ko?

Dahil ba baguhan lang ako? I am now working for 7 months. mage-8 months na nga e. nakakahiya lang sa mga boss. hayyyyy.. :(

I made up my mind that if i'm still like this for the next two months, maybe its time to quit...

I know, quitting means I'm a loser. Loser na kung loser, but i need to find out my strenght sa ibang gawain. I need to...

Okay, this entry will be deleted after two months. Kailangan ko lang matyagan ang sarili ko. xD


-Skye Reyes

My Life

During my childhood days, i pictured my life as a big portrait image. Meaning, i really have many dreams in my life, and i do still have as of now. But when i was a child, i never, ever, thought that this would be the life i'm going through. I'm not saying that I my life sucks, but i used to picture a perfect life with my family and career. As the time goes by, i realized that life wasn't easy. I grew older and developed my own personality. I'm not a sunny-sunshine-smiling-carefree girl, but a be-serious-do-your-best-and-work-hard girl. I do care about all the things that people expect me to be.

Wrong. It's so hard to live people's expectations, i just want to be my self. I'm not a perfect person. If i have a goal, i work really, really, hard for it. It's not easy for me to reach any goal no matter how small or big it is, always the same. I'm not really an excellent person and i don't think why some people think I am. Being a certified slow learner, i don't get things at first time. Maybe because of my profession? Not all Civil engineers are smart in all things. I am not smart in math. I actually suck in arithmetic. The reason why i survived my profession, all i can say is that, its just a matter of practice and pure determination. And FAITH in HIM. When you started to do things over and over, you'll get used to it. Its always hard in the beginning...

It's always hard in the beginning, i knew that. Now that i started to work, its really hard. The pressure and expectations to pick up every single thing that i should know about my work really, really, SUCK. As I said earlier, I'm not a fast learner. I feel bad because i lifted up myself that much during the interview. If i told them that i am a slow learner, would they hire me? But I can say I work hard when i feel there is a need to do it. I like in-the-nick of time pressures. Give me a deadline, and make sure that what i do is really important, i will do it.

I do procrastinate a lot. When i feel that there is no important task to finish, i act in slowly-but-"surely" way. LOL That's what i hate about myself. Being slow in all new thingssssssss...Lately I've been told that i should finish all the task that was given to me within the day even if its not important... Okay, now i know.

I used to work hard. It's just a matter if motivation. I always like to be motivated. During my review and school days, my professors and instructors used to motivate us. I admit, it is one of the reasons why i am here, practicing my profession.

New to work environment, i didn't expect it to be this... hard. Working in six months? But i still feel new to the environment. It is really hard to earn money. LOL Hard to please people and lack of motivation. You should get things at first, true because what people would get to you if they'll teach you what to do even if you have no idea about how and why things are being done? *sigh* I come to realize that theory is way far from actual.


In the end, i just want to say... I wish to do things that people don't expect me to do-- without giving a fuck.

Its been a long time...

Yeah, its been a long time since i wrote a blog post. its been a loooonggggg time! LOL again? anyway, i just dropped by to wrote a very short note.

I miss writing here, though i used to write a diary entry on my phone's note but i don't get the chance to upload it here. sooo... what's new about me?

lately, i've realized im thinking too much. I cant help it. i don't know, but i used to think a lot of things in just one person's actions. I think people around me don't like me. I think I am not a worthy person. I think i do not deserve what i have right now. I think i am not intelligent enough for my career. I think... when I die, no one will even notice.

So much to think about, right?

I know, I know. you can scold me now for being so pessimist and all.

For the first time in my life, i want to experience the feeling of not thinking what people will say behind my every actions.


Just saying.


:)

DO NOT DELETE :)

Hay naku... I actually made a looooooooooooooong post about what happened to me this past few days but it was gone all of a sudden. I thought it was posted two times so i deleted the recent one not knowing that that was the complete post. On the other hand, the remaining post did not appeared since it was just a draft lang pala. WAAAAA!

LOL epic failed. but anyway, let me summarized it. I remember that i was talking about our Quality of Worklife Seminar in Makiling Highlands. It was one of my memorable experience since i got to know myself more. I was suddenly enlightened about my personality. I am an Introvert Phlegmatic person. (tama ba ang spelling? LOL) So... I really wish people could understand me. But i am trying hard to speak with people...

Sinabi ko rin sa post ko na simula ng seminar namin, inspired na akong pumasok everyday. And ofcourse, i have my own inspiration :) It all started when he caught my attention the moment when he smiled at me one busy morning in the MRT. Since then, everytime we bump to each other he would always smile at me. Ako lang itong si nahihiyang tignan siya sa mga mata. LOL :') Everyday, iniisip ko na sana magkaroon naman kami ng mahaba-habang moment because i didn't still know his name though. What an epic fail. Sana malaman ko na iyon ngayong week. HAHAHAHA

signing off, Engr. R.Reyes.

Envy

I am fucking tired (sorry for the word) of comparing myself to others. Why are they this, why are they that. Do i have this, do i have that. Damn it, Rhoma. Do you ever learn? Do you? Do you? Do you?
You like stressing urself too much huh. Yeah, that's right. You would die early.

One of seven deadly sins. Envy. I admit i envied others. There are many petty, small reasons why. I know that its wrong. And i decided to change. But still, there are times that i find myself asking questions "why can't i be like that?".

I have to realize, that this is fucking life. Live with it and be happy what you have. So be it.

posted from Bloggeroid

Random Thoughts

I can relate to the heroine's feelings of the novel I'm reading right now. The effect of reading a romance novel. I wonder when will I experience such feeling. Ah, damn the hopeless romantic side of me.

I'm looking for inspiration to write. Be it a person, a book or even an experience. Now I'm being straight forward in here. Some little voice was starting to nag me, which says "Go out in your comfort zone, swallow your pride and go meet some people!"

Knowing me, I'm always interested to all of the people i get the chance to talk to, its just i dont have the guts to ask them personal questions. I'm just waiting for them to ask, and eventually i find my self waiting to find white feathers from a crow. Don't do others what they dont do unto you maybe they don't want to be asked too, right? So i wont ask.

I want to meet a guy who is exact opposite of me. I'm such a boring and monotomous person (although i'm trying to break that me when i have the confidence i could handle the situation), and i wish i could bump into a lively and "makulit" guy. LOL And i think i haven't met him. Yet.

I wish i could hold his hands without feeling ashamed because he already knew what i'm feeling. The guy who would hold back tight and never let go. The guy who would take me to his house to meet his family and friends. The guy who could make me laugh always. Serious when it comes to his feelings. The funny and serious. And now that's complicated. LOL

I remember our interesting conversation of the company driver, while on the way to a pre-bid conference to meet my boss. Here is the convo:
Mang E: Eh 'di daig mo pa kuya mo, may boyfriend ka siya walang girlfriend.
Me: Ah e wala po akong boyfriend (kamot sa ulo, lagi nlang kasi ako napagkakamalang may bf daw.)
Mang E: Wala? Mapili ka siguro, 'no?
Me: Hindi po. Wala pong lumapit sa 'kin. Natatakot po yata.
Mang E: Eh ano bang hinahanap mo sa lalaki?
Me: Mabait po.
Mang E: Mabait lang? Eh di pwede na yung basta nakatayo lang dyan. Mabait sila e, walang ginagawa.
Me: (napangiti sa corny joke niya hehe) Yung nagtatrabaho at nagsusumikap naman po.
Mang E: Oo, tama. Huwag ka ding maghanap ng guwapo.
Me: Kasi baka lalaki pala ang hanap imbes na babae?
Mang E: Isa yun. 'yung mga guwapo kasi, madalas ay mataas din ang standard nila. Bukod don ay may mga maloloko at o kaya naman maraming chicks na aaligid sa mga yan. Marami kang kaagaw. Lagi kang magseselos. Pero hindi naman 'yung pangit ang piliin mo. 'yung presentable namang tignan.
Me: (Napapangiti at tumango) Hindi naman po ako naghahanap ng guwapong-gwapo. Baka maloko silang lahat.
Mang Ed: Hindi naman lahat, maloko. Kaming mga lalaki e nakakaramdam din ng pagkabog ng dibdib. Kapag nakikita namin yung gusto namin, naku, kinakabahan na. At saka, kami, minsan, nawawalan kami ng lakas ng loob na sabihin sa babae na gusto namin sila lalo na kapag nararamdaman naming walang pagasa. Ah, 'yun pala ang di dapat. kasi dapat kung gusto e hinihintay 'yan. At saka lalaki kami, dapat kami ang lumalapit at naghihintay. Kaya hwag kang unang magpapakita ng motibo sa mga lalaki.
Me: Opo, hindi po. (tawa) May alam po ako sa ganyang ugali ng mga lalaki.. Naka-experience na ko ng ganyan. (kwento ng experience)

And I won't tell you my personal experience. LOL. haha Because of that conversation, medyo nagka-ideya lang ako sa feelings ng mga lalaki. Anyway, we were all human beings. Nagkakamali. Nakakaramdam. Nasasaktan.

Talk about love and relationship. May inspiration na ko. :)

The "writer mode", Rhoma Reyes, Signing off. ^_^

posted from Bloggeroid

MRT, Sakay na!

Nakasakay ka na ba ng MRT?

Metro Rail Transit o MRT. Isa ba ‘to sa sinasakyan mo sa t’wing papasok ka sa school, opisina, o kaya naman ay kapag namamasyal ka? Inaamin ko, isa ako sa mga libo-libong parokyano ng MRT kada araw.  “Libo-libo” talaga ang tantsa ko, ang dami talaga kasi ng mga tao, e. Isa ako sa mga ulong nadagdag sa 540,000 na pasahero na sumasakay sa MRT araw-araw.

Isa ako sa mga nadagdag na parokyano ng MRT simula ng matanggap ako sa trabaho ko. Bilang bagong gradweyt at lisensiyadong propesyonal, hindi dapat ako mapili sa una kong trabaho. Malayo man o… malayo (no choice)— gora lang, ang mahalaga ay maumpisahan ko nang gamitin ang lahat ng nalaman ko sa loob ng anim na taon na pagsusunog at pagbubunot(joke) ko ng kilay, para na rin makatulong sa pamilya. Kung maraming tulad ko na nadagdag sa populasyon ng tao sa MRT, hindi ko alam kung kumikita ba “sila” sa amin o talo-talo pa, dahil sa nakakainis at nakakainip na sistema nito. MRT sa umaga, pagpasok sa opisina. MRT sa gabi, pag-uwi. Galing akong Commonwealth Avenue at dahil mahirap sumakay ng jeep na papunta sa North Ave., no choice ako kundi ang sumakay papuntang MRT Q-Ave Station, ang pangalawang istasyon (Kung galing ka sa Northbound). Bumababa naman ako sa Magallanes Station, ang pangalawa sa pinaka-huling istasyon ng tren. Kahit kailan, hindi ko naging opsyon ang mag-bus dahil sa bagal na daloy ng trapiko sa EDSA.

Grabe, ang dami pala nating problema sa transportasyon sa lupa, pa’no pa sa karagatan at himpapawid? Baka kapag natuloy ‘yung plano nilang magkaroon ng “subway train” baka mabulabog ang mga lamang-lupa na ayon sa lola ko ay naninirahan pa din sa Maynila. Pero ‘di bale, matagal pa ‘yon. Baka mga fifty years bago maumpisahan ang proyektong ‘yon. Hindi pa raw kasi kasya ang budget… pero marami silang idadagdag na “pork barrel” sa Senado. Siksik liglig, umaapaw. Gagawa pala ako ng kunyariang organisasyon tapos magmamakaawa ako sa kanila na bigyan ako ng pera para sa organisasyon ko. Tapos sasabihin ko, pipty-pipty kami. Kung ayaw “niya”, de sige, mabait ako kaya 60:40 na lang pala. Sarap buhay! Eherm, hindi nga pala ako magaling sa pulitika kaya itigil na natin ‘tong usapang ‘to. Pero tinamaan ng lintik ‘yan, dahil nagta-trabaho na pala ako, nadagdagan na naman ang mga taong kakaltasan nila ng sahod. Hay, tama na nga. Bago pa ‘to maging fifty pages sa haba, huwag na muna nating pag-usapan ang ibang problema sa inang bayan natin, lalo na ang pulitika. Sa ngayon, magko-concentrate na lang muna ako sa MRT.

Okay, ngayong nalaman niyo na tatakbo ako bilang presidente ng Pilipinas, iboboto niyo na ba ako? De, joke. Siyempre dahil tapos na akong ikuwento kung sa’n ako galing at kung bakit ako napadpad sa MRT, sisimulan ko ng isa-isahin ang mga naobserbahan ko sa tuwing sumasakay ako ng tren na ito. Para sa akin, kakaibang experience ang makasakay sa MRT natin. Minsan, masaya dahil nakakarating ka sa paroroonan mo ng maaga, madalas nakakainis, yung tipong mapapamura ka na sa sobrang hussle sumakay dito. Pero kahit na ganoon, “It’s more fun in the Philippines” pa din siyempre. Aba naman, siyempre, it’s more fun talaga. Masaya maging Pinoy, `di ba?

Number one-O-one point one na rule— huwag kakalimutang mag-CR bago sumakay sa MRT. Kaya nga may CR sa bawat MRT Station, e. Kung tiwala naman kayong hindi kayo aabutan ng “tawag ng kalikasan”, o ‘di kaya’y maiihi, keri lang, ginusto n’yo ‘yan. Huwag lang sana kayong matulad sa taong na nakasabay ko sa MRT. Talaga namang nagpasabog ng “hanging habagat” mula sa paparating na “unos” sa loob ng tren. Dapat kasi tinatanong mo muna ang “okay ka ba tiyan?” o di kaya’y uminom ka na lang ng Yakult. Huwag na natin siyang pangalanan dahil hindi ko siya kilala, ni hindi ko nga alam kung sino sa mga katabi ko, basta ang alam ko, hindi ako ‘yon. Basta mga katoto, konting malasakit lang sa nakiki-amoy. Pagdating naman sa pabango, please lang, huwag po ‘yung matapang na pabango. Nakakahilo.

Maituturing ko na ang pagsakay sa MRT ay parang video games. May level one, two at three. Dahil no choice ka, kailangang mong malampasan ang mga level na ito. “Never say die!” dapat ang drama ng mga taong sasakay ng MRT. Kaya kung parokyano ka ng MRT, saludo ako sa inyo! Eksperto sa paghihintay, pagbabalanse, at mahaba ang pisi niyan. Ang level one, iyong tipong kararating mo lang sa istasyon ng MRT. ‘Yung hindi ka pa nakakatapak sa hagdan paakyat, e, may pila na. Dito, inihahanda ang sarili mo sa tunay na labanan sa susunod na level. Kailangan, patient ka. Kadalasan nangyayari ang pilang ito mga bandang alas-siyete pa lang ng umaga o di kaya’y alas siyete ng gabi. Masyado kasing maraming tao sa platform kaya naman ipinapatigil ang pagpasok ng mga tao sa MRT. Maraming tao dahil kaunting tren ang dumadaan. Kaunting tren pero ang kaunting tao lang din ang maisasakay (kapag hindi ka galing sa dulong station). Sa level two naman, ay kapag na-inspeksyon na ng guard ang bagahe mo, nakabili ka na ng ticket at maghihintay ka na sa platform para sa tren. Advise lang: kung madalas ka namang sumakay ng MRT, mag-stored card ka na lang para mabilis. Sa level three naman ay ang pagsakay mo ng MRT. Kung dumaan ang skip train, ikaw na ang pinaka-masuwerteng tao sa balat ng Maynila. Kung hindi, humanda ka na sa tunay na laban.

Minsan naisip ko, ano kaya kung sumali tayo sa sa Guiness Book of Records sa paramihan ng magkakasyang tao sa isang tren? Mas masuwerte pa ang sardinas sa lata, may space pa para sa sabaw. Pero sa MRT? *iling* Anyway, highway, ayos lang sana kung lahat ng tao ay nagmamalasakit sa kanilang kapwa. Madalas kasi, hindi e. Sikuhan, balyahan, tulakan at kung paminsan, sipaan. Grabe, people. *iling ulit* Pinanganak pa tayong wrestler? Boksingero? May mga matatandang hindi pinapaupo, may mga buntis na nakatayo, may mga batang dala ng kanilang magulang na hindi nakaupo. Tsk. Tsk. Hindi naman sa nilalahat ko, may mga pagkakataon naman na mayroong mabubuting loob na nagpapaupo sa mga nabanggit ko. Hindi ko naman masisi ang iba dahil sumusunod lamang sila sa agos ng tao na siyang nanunulak. Wala rin akong balak manisi, lahat naman kasi tayo nagmamadali. Inuulit ko, kaunting malasakit lang sa kapwa, mga katoto. May napapansin akong lalaki (na hindi naman ganoon katandaan) na pumupuslit sa bahagi ng tren na para sa mga babae. May mga tao sa gitnang parte ng tren na ayaw umurong kahit nakikitang siksikan at halos hindi na makahinga ang mga taong nasa pinto ng tren. Nakakalungkot na may mga tao talagang makasarili, maging komportable lamang sila sa kanilang pwesto ay ayos na. Wapakels na sila sa iba. Urong-urong din sa gitna ‘pag may space, lalo na sa mga malayo pa ang babaan. Maraming ayaw umurong dahil daw malapit na ang istasyon na bababaan nila. Katanggap-tanggap na dahilan pero inuulit ko, kaunting sakripisyo lang. Ganito talaga mabuhay sa mundo, parang bato, it’s hard. Pero kahit na ganoon, dapat hindi natin nalilimutan tumulong, magbigay at magmalasakit sa kapwa.

Gusto kong itanong mula sa kinauukulan, may pag-asa pa kayang maibsan ang ganitong problema sa MRT? Parami ng parami ang mga taong sumasakay dito. Sana naman po, may gawin silang paraan para mabawasan ang ganitong paghihirap ng mga commuters. Kung madadagdagan ng sampung piso ang pamasahe sa MRT, be sure it would all be worth it. Mahalaga ang pera sa pangaraw-araw, dapat sulit ang lahat ng ginagastos namin.

Maiba tayo, MRT was constructed to lessen the traffic congestion in EDSA, right? (nosebleed) Pero bakit ganu’n, parang walang pinagbago. Traffic pa rin sa EDSA madalas. Hindi na bagong balita ‘yan. No’ng ginawa ang MRT, oo, at nabawasan daw ng kaunti ang daloy ng trapiko pero hindi nagtagal ay dumami rin ang mga pribado at pampublikong sasakyan na dumaraan dito kaya back to normal na naman. Anyway, out of the topic na at lalo lang humahaba, nabanggit ko lang kaya pagbigyan na.

Sa mga kababayan kong kasangga ko sa pagsakay sa MRT araw-araw, saludo ako sa inyo! Ang titibay niyo, e. Survival of the fittest ang peg kapag sumakay ka ng MRT. Kung mahina ka, talo ka. Pero may pag-asa pa, mga kabayan. Tandaan niyo, ang mga kabataan ang pag-asa ng bayan! Mabuhay ang bansang Pilipinas! Punitin ang Sedula! Biro lang.

Sa mga Juan dela Cruz na hindi pa nakakasakay ng MRT, ano pang hinihintay niyo? Sakay na!

#EffortSaPagType #WalangMagawa #Opinyon #Pilipino