Feeling Twenty-two

So what's up? I'm feeling twenty-two. :)

You know why? Because it's my birthday on June 18! And I'm turning twenty-two. Three days na lang. Haha. It's not that special, you know. I treat my birthday as an ordinary day. But maybe its special when important people in my life would greet me. I'm not expecting any gifts. It's just... that's me-- i do not want any tangible things to be happy. Batiin niyo lang ako at ipaalala na birthday ko, masaya na ako.

So, twenty two. Twenty-two years na akong single. So, ngayong twenty-two na ako, sana may mag-apply. chossss! LOL. I'm an open book. During my very first interview (I won't name the company), the HR supervisor asked me why I haven't been in a relationship when i was in college. I answered: "Ma'am, because I promised to my father and mother that I won't mix any romantic relationship with my studies." My father went abroad just for us (my brother and I) to continue our studies. School is school. Naroon tayo para mag-aral. I'm the type of person that is true to my word. Ofcourse, hindi natin maiiwasang ma-attract tayo sa opposite sex natin, but it is more important not to break my parent's heart. Gaya nga ng nauna kong nasabi sa blog ko, hindi ako isang multitasker. HAHA. I'm not sure if i could balance my studies and relationship. Alam niyo ang ginawa ko? Kapag alam kong mahuhulog ang loob ko sa isang tao ay agad kong pinipigilan ang sarili ko. Lahat ng romantic bones ko ay nilagay ko sa sinusulat kong nobela.

I'm wondering what my life would be after my 22nd birthday. Actually, i'm open to all the opportunities that will come to me, be it career or lovelife. Tinanong ako ng HR supervisor (ulit) na kung may magparamdam daw ba ay ready na ako for a relationship. I went for the safest answer-- between yes or no. Iyong "OR" siguro. haha! I said, "Things happen, happens. Time will only tell." Pang-showbiz lang ang peg? toinks. Anyway, i really wish I could get a job that i would love. I don't care about the salary, basta sapat lang sana. hindi naman iyong talo pa ako sa pagod, pamasahe at sana naman sapat para mabuhay ako. Itinuturing ko ang sarili ko na masuwerte sa ibang anggulo dahil wala na akong mga kapatid na bubuhayin at pagaaralin pa. I'm the youngest in the family. I consider myself as an independent person but still dependent on my family emotionally. There were just many things that happened in my life that i couldn't forget. Sa ngayon, ginagamit ko ang mga iyon para mag-move on ako sa buhay, para may marating ako sa buhay.

For me, getting a professional license doesn't mean the end of my success. I believe it was only one of the threads of a stair to reach my ultimate dream on the landing site. During the time that my mother was still alive (God bless her), i used to tell her that my dream is to have a very spacious and beautiful house-- a villa. And knowing that she was just watching us from above, i won't stop reaching that dream. Ako mismo ang magde-design ng pangarap naming bahay. I will not disappoint her.

I was very emotional these past few days since my father left us for a job in the US. I told him it's okay. Alam kong kailangan din niyang maging masaya at i-divert ang isip niya sa ibang bagay. Babalik din naman siya, but i'm sure i'm going to miss him. My father was like my best guy bestfriend. Siya ang kasama ko mamili ng mga damit, mag-grocery, mamasyal. And I'm very glad that he was there in my graduation and oathtaking ceremony. My father is very supportive, just what i needed the most. He may not be the perfect father in the world, but I'm so lucky to have a father like him. I'm so proud of him. Para sa number one at the best father, Happy father's day, Roman Reyes. You did it! I love my father very much kahit pasaway ako madalas. Nakakatawa lang din na kahit sa board exam ko, gustong-gusto talaga niya akong ihatid pa at samahan. Moral support daw. Ah, what am i without you, father? I love you! My father was really my first love. Siya talaga ang unang lalaking nakapagpapatawa at nakapagpapaiyak sa `kin. :)

Ah, i really hope i could get a job. Alam kong ibibigay naman iyon ni Papa God sa tamang panahon.

Mahaba na. Wala talaga akong magawa, pasensiya na.
Babush!

Thoughts. Thoughts.

Paumanhin mga katoto, ngayon lang ulit ako nakapagpost dito.

Kaya hello! Hmmm. The truth is, i feel like im no longer a writer. Yes, I'm not a writer anymore. Hindi na kasi ako nagsusulat. I just can't write. Bigla akong nawalan ng drive magsulat. Actually, ginawa ko na ang lahat para bumalik ang drive ko sa pagsusulat. Nanood ng movies, nagbasa ng ibang novels... Tumingin sa mga gwapo? Haha! Pero walang effect. Sheeesh. Maybe i'm done with writing.

Hindi ako malungkot naiiwan ang industriyang ito because i gained many friends from writing. Oh well, lahat naman ay may hangganan pero hindi ko tatalikuran ang mga memories ko together with my co-writers and readers. Sana kahit hindi na ako nagsusulat, maalala pa rin nila ako at ituring na kaibigan.

Iyon lang ay may isa akong problema. May pending manuscript pa ako na kailangang isulat under Camp Speed series. Ang totoo, gusto ko na siyang sukuan. Ayokong maging pabigat sa Team CS. Hangga't kasi hindi ko natatapos at hindi pa ito naaapprove, hindi lalabas ang batch 2. I'm so sorry, guys. I just can't make it. I don't want to be a burden sa inyo. I know how much you love this series and i just can't take na ako pa ang magpapa-delay dito just because i can't write. Alam ko kung gaano ka-overwhelming ang feeling ng nagkakaroon ng release na book. Tapos pipigilan ko pa ang kaligayahan niyong iyon? I will never forget my friends that i gained from writing industry-- Karen, Abby, Nikka and Princess. Real name nila ang binanggit ko kasi sa totoong katauhan nila ko sila naging kaibigan, hindi sa kanilang pen name. Hindi ko sila naging kaibigan kasi sikat at magagaling silang writers, they are my friend because i accepted them as who they really are-- flaws and all-- and they accepted me as the real me. I love you friends. Sana kahit hindi na ako kabilang sa mundo niyo ng pagsusulat, isama niyo pa din ako sa mga "gimmick" niyo. Hindi ako sasama bilang si Skye Reyes, kundi si Rhoma na handang makinig sa lahat ng mga chika niyo (kahit sabay-sabay pa kayong magsalita) haha. Multi-tasking ang peg? LOL! I'm so sorry if i have to leave this hit series. Alam kong mas gaganda ang series na ito kahit wala ako. Kaya niyo 'yan! Ajaaaaa! I'm always here to cheer you up! Susuportahan ko kayo lagi.

Maybe i was just overwhelmed to the fact that i passed my licensure exam thats why i cannot write. Hindi kasi ako isang multi-tasker. Parang hindi ako mapakali sa buhay ko, na lagi kong naiisip na kailangang gamitin at ma-apply ko ang lisensya kong iyon, or else baka sa engineering naman mawala ang interes ko. Ang totoo, nabo-bother din ako dahil wala pa akong trabaho. I feel very useless, lalo na at hindi rin ako makapagsulat. Although nakakapagpahinga ako, torture din pala ang walang ginagawa sa bahay. Ang wish ko lang naman ay makapag-hanap ako ng trabahong makakapagpasaya sa akin. Oh, forget about the lovelife. Darating din iyan. Hindi iyan ang nangunguna sa list ko. XD Anyway, s-um-egway lang, ang gusto kong trabaho ay iyong may matututunan ako. Kahit sakto lang ang sahod, papatusin ko na, basta marami akong matututunan. You see, im not really into how much is my salary, but how i will gain my experience to be a better Civil Engineer and how i will surpass myself. Basta nakakaipon lang ng kaunti, ayos na. Alam kong darating ang araw na sa experience at nalalaman ko, tataas din iyan. Hehehehe! Oh, ang haba na. Next time na lang ulit.

 God is good, ALWAYS.

Relax :)

I want to relax after a whole day of solving and reviewing the principles of theory of structures (our topic for the week), so... Yeah, thats why I'm typing this entry of my blog. HAHA Obvious ba? lels.

I really wish i could make it to pass our licensure exam on May. As in, really. I'm very eager to pass on time, not just because I want it for myself, but to those people who believe in me. But i guess, i'll just do what i have to do... My very best. Ibibigay naman ni papa God iyon kung para sa akin talaga ang lisensiyang inaasam ko. At Ppra wala na ring sisihan sa huli. Iyong tipo na, "You didn't study well thats why you failed it on board." I don't want to hear any of that comments kaya talagang pagsusumikapan ko na ito. And besides, i promised to my mother (sumalangit nawa) that i'll do my best to get my license on May.

Yowww! Tama na ang drama! dumako naman tayo sa taong inspirasyon ko ngayon sa pagaaral (bukod sa mother ko, ofcourse) :3 (dumako talaga?) Haha! Alam naman ng lahat iyon, eh. Its no other than Engr. R.R. Haha! Natawa kayo? Ako din, eh. Lels. Ah, basta. Ang galing at ang talino kasi niya (bukod pa sa guwapo haha) kaya idol ko talaga siya. During his time, he topped the CE board exam. ang galing, no? Magaling magturo (kahit super bilis). Fast learner daw kasi kami. XD (DAW) Kahit nauubos ang oras namin sa kaka-derive niya ng formulas ( using integration, differential calculus, etc), at least the concept was there. We were able to understand the concept, kung bakit nagkaron ng ganoong formula kahit nakakaumay na. Haha! :) ayun! At saka, gusto ko talaga siyang makatrabaho, promise! Hahahaha! Kaya dapat, pumasa na ako. Chossss. De, the truth is, i just want something or someone to inspire me to struggle hard. Motivation. Alam ko naman na wala talaga kaming pag-asa romantically (bitter xD haha!), pero sana magkaroon ng chance na makatrabaho ko siya dahil alam kong madami akong matututunan sa kaniya. :D

Salamat na rin sa kaniya, may naisip na akong character sa susunod na nobela ko. I would like to write it under "Camp speed series" where the hero was a car racer- slash- genius-engineer na kino-compute ---literally-- ang velocity ng sasakyan niya to travel a certain distance with the given amount of time. Dynamics ito! XD ganoon siya ka-genius. Haha! He was also silent, mysterious type of guy... At ano pa? Tama na, wala ng thrill. Basta ganoon siya. And the character's name is... Secret! Hahaha


Hosiya. Napahaba na. Abangan niyo ha? Hahaha! Ciao :3

Teaser of ILY, Forever :3

I Love You, Forever

By Skye Reyes

 

Chrissa, Aldrich and Rane were best of friends since forever. Matagal na iningatan ni Chrissa ang pagkakaibigan nila pero nasira iyon nang mabunyag na si Rane pala ang lihim na minamahal ng fiancée ni Aldrich. Naipit si Chrissa sa dalawa niyang kaibigan, pati na  rin sa pagsintang pururot niya para kay Aldrich. Lihim kasing nagbunyi ang puso niya nang maisip na may pag-asa pa ang dalawang dekadang pagmamahal niya para sa kababata.

Sinamahan at inalo niya si Aldrich sa pagkabigo nito. Nang hindi makatiis ay nagtapat siya. Gumuho ang mundo niya nang tanggihan siya nito. Pero isang araw ay binawi nito angsinabi at sinabing subukan umano nila. Kaya naman mula sa pagiging magkaibigan ay naging mag-MU sila.

Tunay na malabong usapan ang namagitan sa kanila dahil isang araw ay nakita niyangmagkayakap ito at ang fiancée nito…

 

Kapag May Tiyaga, May Nilaga

Share-share din ng status sa facebook.

How are you feeling, Rhoma?

Good question, facebook! I'm soooooo tired. verrrrrry famished. Sa wakas, masasayaran na din ng kanin ang tiyan ko ngaung araw. -_- Its been a looooooong day. Review center in da morning, went straight to our province after to get my form137 then went back here. Gawin bang Cubao ang Pampanga? xD Fifteen minutes lang tinagal ko sa amin. Nakita ko yung panira kong grade sa math nong highschool. Bakit nga ba ako napunta sa Engineering? I quit! De joke. Malapit na ako sa katotohanan e, lisensya na lang. At doon ko din napatunayan na walang bagay na di makukuha sa tiyaga at pananalig sa Kanya.

Dagdag:

Oo, totoo iyon. Noon, hindi talaga ako magaling sa math. Alam ko iyon sa sarili ko, but still, it didn't stop me from taking CE course. Gusto kong hamunin at subukin ang sarili ko. Weird ako, eh. Ang sabi ko, gusto ko, bukod sa pagsusulat ay gusto ko pang may malaman na iba, kaya napunta ako sa mundo ng Civil Engineering.  Ewan. Ganun ako magisip dati. At iyon, unang sem ko sa college, nanibago ako. Pinatikim ng trigonometry ang unang tres ko. Bang! First sem pa lang, may tres na! I was like slapped by the reality na hindi na pala ito highschool. Na hindi uubra ang petiks-petiks lang. Ang sabi ko, "hinamon-hamon mo ang sarili mo, de panindigan mo 'yan." Ayos lang naman ang Algebra ko, kaya nagkapag-asa pa ako na may i-improve pa ako. Nagbago ako. Solve dito, solve doon. I aimed for improvement. I survived my math subjects-- Algebra, trigonometry, solid mensuration, plane geometry, analytic geometry, differential aclculus, integral calculus, statistics and probability. Nakuha lang yan sa tamang pagaaral. May konting saya din (libot ng konti sa mall together with friends) pero siyempre aral pa din sa gabi. Aral kung aral. At siyempre sasamahan din ng dasal sa Kanya. Manghingi lang tayo ng talino at malawak ng pagiisip, bibigyan tayo Niya.

Pero nong third year, seryoso na! Doon na nagsimula ang overnyt aral sa bahay. Fourth year, overnight with friends and classmates na. Tiyaga-tiyaga lang sa building designs at projects. Group study ang pinakamainam na paraan para magaral. May alam ang kasama mo na hindi mo alam. At may alam ka din na hindi niya alam. share-share din... :) fifth year, huwag ka ng matulog! (sabi ko sa sarili ko kapag inaabot kami ng umaga sa thesis at designs.) kasi iniisip ko, last year ko na iyon. kaunting tiis pa.  At muli, samahan ng dasal para mas epektibo. :)

Hala! Bakit ako nagkuwento sa college life ko? Ang gusto ko lang namang sabihin, huwag tayong matakot harapin ang mga mahihirap ng bagay at aspeto sa buhay. Isipin na challenge iyon para lalo kang mag-improve at gumaling. Hindi ko sinasabing magaling na magaling na ako sa math pero pwede niyo rin akong tanungin para patunayan iyon :) Kahit practice lang, for board exam hahaha.

So, titiyagain ko na ang pagkuha ko ng lisensiya. Alam kong ibibigay naman Niya iyon sa tamang panahon, basta ginawa ko ang best ko :))))

Prologue of I Love You, Forever

Okay, dahil feeling ko ang laki ng atraso ko sa inyo dahil matagal pa ako magsusulat, magpo-post na lang ako ng kung ano-ano related sa bagong approve na spin off novel ko, ang story ni Dr. Aldrich Agustin, Kung natatandaan niyo sa nobel kong "My Happy Ever After", kilala natin siyang peacemaker at cool headed guy ng BSS boys (BSS boys talaga? Hehe). Sa novel na ito, makikilala niyo ang other side niya. Nagiging monster kasi siya kapag ang heroine na niya ang pinaguusapan at well... pati na rin ang love conflict na fiancee niya. Broken hearted ang peg ng ating hero. lol. So, ito na. Alam ko, bitin. Pero pagpasensiyahan niyo na :)

ALDRICH was driving nowhere. Maraming bagay ang lumutang sa kaniyang isip. Lorelene. Rane. Chrissa. His family. His job. His shattered future. Sa isang iglap, hindi na niya alam kung alin sa mga pangyayari sa buhay niya ang totoo at hindi. Kung aling mga bagay ang matatawag niyang kaniya at hindi niya pagaari. Kung ano nga ba ang mga nais niya sa buhay. The feeling of betrayal sank in through him. And it hurt like hell.

Damn them! Wala siyang masamang ginawa sa mga ito. In fact, he’d always been there when they needed him. Paano iyon nagawa ni Lorelene at Rane sa kaniya?

“Four years, Lorelene! Bakit kailangan mo pang paabutin sa ganito? Aldrich’s my bestfriend, for goodness’ sake!” Hinapit ni Rane si Lorelene— his beautiful, close-to-perfect fiancée— at sa isang iglap ay magkayakap na ang mga ito. “But I love you. Kahit gaano mo pa ako saktan, mahal pa rin kita.”

“I’m so sorry. Everything is just a misunderstanding. Hindi ako ang perpektong babae na nababagay para kay Aldrich. Hindi ko na kayang magpanggap. Ang akala ko, magiging masaya ako sa naging desisyon ko. Until you confessed your feelings for me. Ikaw pa rin pala ang mahal ko, Rane. I have always been. Hinihintay ko lang pala na ipaglaban mo ang pagmamahal mo para sa akin bago ako matauhan. And I know its selfish. Sana mapatawad ako ni Aldrich…”

Mula sa pagkakakubli sa likod ng kaniyang sasakyan, naikuyom niya ang kamay. Parang gusto niyong lumipad sa mukha ni Rane, his childhood bestfriend since the world began. Hindi niya alam, may kababalaghan na palang nangyayari sa mga ito habang nasa Pangasinan siya. Ah, hindi pala. Matagal na siyang niloloko ng mga ito— sa loob ng apat na taon.

“As much as I don’t want to hurt my bestfriend, mas ayoko ring masaktan ka pa. Follow your heart, Lorelene. Kung ako talaga ang mahal mo, sabihin mo na agad kay Aldrich na hindi mo siya kayang pakasalan,” sabi ni Rane.

“I will, Rane. I will…”

Nang hindi makayanan, lumabas siya mula sa pinagkukublian. Madilim ang anyong hinarap niya ang mga ito. Gustung-gusto na talaga niyang bugbugin ang traidor niyang kaibigan. Galit na galit siya subalit pilit na pinanatili niyang composed at kalmado ang sarili, kahit pa nagdeklara na ng giyera ang malaking parte ng utak niya.

“So it’s true? I knew it. There was something going on with you.” Malamig ang boses na aniya. Yeah, right. Man, don’t you think it’s too late to save your battered ego?

That was a total lie. He didn’t even see it coming, kaya paano niya malalaman na niloloko na pala siya ng mga ito? Hindi niya inakalang pagtataksilan siya ng fiancée niya at ang bestfriend niya pa ang ipapalit nito sa kaniya. Hindi rin niya naisip na ang pagiging malamig ni Lorelene sa kaniya nitong mga nakaraang araw ang senyales na may kababalaghan na palang ginagawa ang mga ito sa likuran niya. Ang akala kasi niya noon ay nagtatampo lang ito dahil lately ay hindi sila nakakapag-date.

“A-Aldrich…” mangiyak-ngiyak na ani Lorelene. Tinangka nitong lumapit pero hindi nito nagawa. Marahil ay dahil na rin sa napakasamang tingin na ipinukol niya dito.

“Why?!” sigaw niya. Nangibabaw ang boses niya sa parking lot ng condominium building kung saan nakatira si Lorelene. Pupuntahan sana niya ito upang ayain ito ng date pero ang eksenang iyon ang naabutan niya. “Tell me, how you and R-Rane… Damn it!

“Don’t shout at her, bro. It’s not her fault. Ako ang—” ani Rane.

Hindi na niya napigilan ang sarili. Walang kakurap-kurap na sinapak niya si Rane. Pakiramdam man niya ay nagsikalasan ang mga buto niya sa kamay, mas masakit ang iniinda niya sa puso. Lalo na nang makita niyang dinaluhan ito ni Lorelene.

“I don’t want to see your face again! Both of you!” Iyon lang, nag-walk out na siya at padabog na sumakay sa sasakyan niya.

What they did to him was something unexpected. Pakiramdam niya ay na-backstabbed siya ng paulit-ulit, sa napakatagal na panahon. Sa ginawa ni Lorelene at Rane, hindi lang puso niya ang nasagi, pati na rin ang ego niya. Hindi niya alam pero pakiramdam niya ay mas nagalusan at nasaktan ang huli. Mas masakit talaga iyon dahil sa dinami-dami ng lalaking ipapalit sa kaniya ni Lorelene ay ang bestfriend pa niya.

My bestfriend and my fiancée? He scoffed loudly. Paulit-ulit siya dahil hanggang ngayon, hindi pa rin siya makapaniwala.

Salamat na rin at matagal nang natapos ang radiation session ng mga pasyente niya sa pinagta-trabahuhang ospital na pagaari ng ama ni Lorelene. Plano talaga kasi niyang mag-out oftown kasama si Lorelene sa loob ng isang linggo at kalahati. Gusto sana niyang makabawi dito dahil sa pagiging abala niya nitong mga nakaraang araw. Nakapagpa-reserve na nga siya ng slot— Anawangin tour package for two— sa San Antonio, Zambales.

Muli, naging bitter na naman siya. There’s no way I’m going there alone. Damn, damn and damn!

Naisip niya kung sa Basketball Shooters Society ba siya tutuloy upang magpalamig ng ulo. Pero nang lumipad ang tingin niya kay mickey mouse na walang tigil sa pagtango sa dashboard ng sasakyan niya, bigla niyang naalala si Chrissa. Ah, his remaining childhood bestfriend. Ito na lang marahil ang bubulabugin niya.

Happy new year!

What can I say? Happy new year to all of you! 2012 had been-- and will always be-- a memorable year for me. So many ups and downs. A year with a bag of mixed emotions... Struggle of a graduating student, in writing, and most of all, family. Never in my life I realize that this was the last year I would going to spend with the most important person in my life, my mother, nor I even thought that I would never ever spend the next new year with her. I learned how to appreciate life, and realize that life is too short and you will never know how or when your life will end... So, thinking that maybe this is the last year of my life, I just want to grab this opportunity to thank all of the people who became part of my life. Thank you! No, I'm not morbid. That's reality. Never mind the grammar. May we all have a bountiful year ahead! Dream, believe and survive! :) So, supposed to be, this entry is late for new year-- jan 1. Well, better late than never. So, happy new year!